“To musiało być tu”

ś.p. Krzysztof "Ousi" Kloch - żołnierz Jednostki Wojskowej GROM

“Pierwszy raz wyruszył na Rysy zimą, w ramach przygotowań pododdziałów “Formacji” do następnej tury misji w Afganistanie. Bagram, Kabul, Bagdad, Pozzi były już wtedy wspomnieniem.

To wejście zapadło mu w pamięć. Od tamtej pory Soli wiele razy samotnie zdobywał tę górę. To łatwy szczyt Tatr. Latem są tacy, którzy wbiegają na niego w butach sportowych i krótkich spodenkach. Zimą jest nieco trudniej.

Wtedy szło ich kilkunastu, towarzyszył im przewodnik TOPR. Miał ogorzałą, spaloną słońcem twarz i pogodne usposobienie, czym zjednał sobie żołnierzy.

– Jeszcze nie teraz. Raki założycie za Czarnym Stawem, na podejściu. Wyżej, dużo wyżej.

– Jak ten czekan się trzyma?

– Przez tę pętlę. Tak. I teraz ściągnij nadgarstkiem. O… dobrze.

Szli jeden za drugim. Mozolnie, powoli. W myśl zasady: “w górach wolno idziesz, dalej zajdziesz”. Soli między “Kosem” a “Makim”. Śnieg był głęboki, wiatr coraz bardziej dokuczliwy. Będzie tak wiał im w prawą część twarzy przez najbliższe cztery godziny. I nic nie można na to poradzić.

(…)

– To musiało być tu.

– Na bank tu.

– Trudno to sobie wyobrazić.

– Znam cię, dasz radę.

– Bardzo bym chciał.

– I jak?

– Musiał widzieć to samo.

– I jak?

– I szkoda. I żal.

– No, to już wiesz, jaki jesteś.

– Ja nie o sobie, tylko… Tędy musiał spadać… Tak… Stromo, nie ma szans, by się zahaczyć o coś, zatrzymać. Podobno nie zdołał zapiąć nart. Runął w dół aż do Czarnego Stawu.

– Poszło!

– I to widział chwilę przed… Jak ja teraz.

– Przeszłość.

– Ciągle nawijał o tych górach. I chyba nigdy nie mieliśmy z “Absolwentem” tego dość.

– Przeszłość razy dwa!

– Czasem całą drogę gadał tylko o tym.

(…)

Rysy były tam nad nimi. Nigdy jeszcze na nie nie wszedł. Za kilka godzin to się stanie. Pierwszy raz. Do tej pory tylko wysłuchiwał w samochodzie, razem z “Absolwentem”, opowieści “Oceana”… Miłośnika gór.”


Pamięci Krzysztofa Klocha ps. Ousi – żołnierza Jednostki Wojskowej GROM, który 30 kwietnia 2012 roku zginął w ukochanych górach.

Powyższe fragmenty pochodzą z książki “Odludek Solitary Soldier” Roberta Kulika.


Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.